ลำดับก่อนหลัง

ผมไม่เคยถูกเลือกก่อนเลยสักครั้ง

นัดเดทเอาไว้เมื่อ 1 เดือนก่อนก็ถูกแคนเซิ่ล ด้วยสาเหตุที่ว่า “เดี๋ยวจะมีพัสดุมาส่งที่บ้าน” ไม่ผิดหรอก

นี่เป็นการจัดลำดับก่อนหลังที่ถูกต้องแล้ว อุตส่าห์รอพัสดุตั้งนานขืนไม่อยู่บ้านละก็คนที่บ้านก็ลำบากแย่สิ

ไอ้เรื่องที่นัดกับผมไว้น่ะช่างหัวมันเถอะ

ตอนที่ขี่จักรยานล้มเลือดไหลออกจากศีรษะก็ด้วย ก็มีแต่คนมองเฉยๆแล้วบอกว่า “ขอโทษนะ ต้องรีบไปเรียนพิเศษ” นั่นสินะ

มันเกี่ยวพันถึงอนาคตของเขา การเรียนพิเศษเป็นสิ่งสำคัญมาก

กระโหลกผมน่ะช่างหัวมันเถอะ

Filed under: Uncategorized

for evertime we part.

เช้าวันที่เธอลืมตาตื่น ผมยังคงนอนหลับใหล

ภายในเปลือกตาที่ปิดอยู่ สีแดงกับสีเหลือง

ผุดขึ้นมา แล้วจางหายไป

แสงแดดหน้าร้อนส่องแสง เธอยืนท่ามกลาง

สายเหงื่อ

จากบานหน้าต่างที่มองเห็นทะเล เธอมองเห็น

เมืองที่ผมอาศัยอยู่มั้ย?

พวกเราคงไม่เปลี่ยนแปลง

ต่างเดินตามเส้นทางชีวิตของแต่ละคน

แต่บางครั้งก็อาจลืมเธอ

ซักวันใดวันหนึ่ง

พรุ่งนี้ฝนจะตกมั้ยหนอ?

สีแสดแผ่รัศมีวงกว้าง เงาก็ยาวมากขึ้น

ลมแรงขึ้นเล็กน้อย กังวลว่าพรุ่งนี้ฝนจะตก

พวกเรานั้นจะห่างไกลจากกัน

อยู่ใต้ฟ้าคนละสี

เช้าวันที่ฝนตก ผมจะคิดถึงคุณ

ท้องฟ้าสดใสริมหน้าต่าง

จะยืนยาวถึงเมื่อไหร่?

พวกเราคงไม่เปลี่ยนแปลง

แต่บางครั้งก็อาจลืมเธอ

จริงๆนะ

Filed under: Uncategorized

white chamber

Today is Tuesday.

I slept in.

I had a pepsi for breakfast.

I saw my therapist.

We talked about you.

We double the dosage.

All I can think is

one more time from the beginning.

Let’s get it right.

I have nothing else to say.

I will just go watch The Office.

and when I laugh out loud I will

look next to me and realize I’m alone.

บ่อยครั้ง ที่เรามักกักขังตัวเองไว้ในบ่วงที่เรียกว่าความทรงจำ

เราใช้ชีวิตอยู่ในนั้นนานมากเกินไปจนกระทั่งเราไม่รับรู้อีกต่อไป

ว่าข้างในกับข้างนอก

มันต่างกันอย่างไร?

และบางที

มันก็คงไม่ต่างกัน?

จะในนี้ หรือข้างนอกนั่น

ก็ไม่มี

…เธอ?

Filed under: Uncategorized

nothing to see here

Filed under: Uncategorized